17. (Kumi na saba) achter de schermen

Na anderhalve week waarin ik verschillende wildparken bezocht en totaal tot rust kwam op een strand, is het tijd om nog één keer terug te gaan naar de compound. De plek waar deze reis begon, het is goed om hier te eindigen. Linda is vanochtend vroeg naar huis gevlogen en ik volg later vandaag, hierdoor heb ik nog een moment om iedereen gedag te zeggen en wat spullen te geven die ik heb meegenomen en gekregen vanuit Nederland.

Zo hebben we mede door mijn broer Bram en het LdH, een koffer gevuld aan verband materiaal en vier laptops die ze hier goed kunnen gebruiken. Ook is er tijdens mijn reis veel voor mij gebeden en zijn er veel mensen betrokken geweest. Dat is erg mooi om te horen en te ervaren daardoor voelt het alsof ik ook een stukje namens deze mensen vertegenwoordig.

Zo was mijn vader erg geraakt door het verhaal van meneer Magige (column nummer 5). En heeft een oproep gedaan om wat geld te doneren voor spullen. Daarmee is er naast anderhalve meter leer en een set goede messen ruim €600,- opgehaald ook konden we 3 geiten bekostigen voor het project in Mbeya. Echt geweldig! Vandaag was een mooi moment om de spullen en het geld te overhandigen namens al die mensen uit Nederland.

Zo kan Magige meerdere nieuwe protheses maken en heeft hij genoeg leer, klittenband en gips om 10 kinderen te helpen. De eerste protheses heeft hij al gemaakt en trots laten zien. Een directe manier om een kruipend kind te laten lopen. (Hopelijk raakt hij niet overwerkt)

Normaal heb ik de laatste dag weer zin om naar huis te gaan, deze dag voelt toch anders. Ondanks een periode van vijf weken zou ik het liefst nog even blijven. Het is goed om familie en vrienden weer te zien. Ook om weer aan het werk te gaan, maar hopelijk blijft mijn hoofd nog even hangen in Tanzania. Een plek in mijn hart heeft het wel veroverd en nogmaals; hopelijk is het geen gedag maar een tot ziens!

Arne onder andere