16. (Kumi na sita) terugblik

Vandaag heb ik wat olifanten en zebra’s gezien en schrijf ik dit stukje aan de rand van een zwembad. Na 3 weken is het tijd om af te ronden. Mijn tijd in Tanzania begon op zondag ochtend met een kerkdienst in Dar es Salaam. Na een lange reis zat ik iets onwennig op de banken tussen de medewerkers van het leger des heils.

Het wordt een terugblik met vele clichés en veel te weinig woorden om te vertellen hoe ik me voel. Hopelijk is het door de verhalen heen al duidelijk geworden, maar het was een geweldige ervaring. Als toerist kom je niet in contact met de bevolking, geen echt contact. Maar het waren echte contacten met een echte collega hier. Het was zo waardevol om van hen te horen wat hen drijft en bezighoudt. In missie van het Leger des Heils maar ook de tegenslagen en de uitdagingen die zij ervaren.

De meeste mensen hebben hier erg weinig, en dan geven ze nog zo veel meer weg dan ik in Nederland ben gewend, het is inspirerend. Ze geven meer tijd, meer geld en meer aandacht aan elkaar en aan het werk voor de missie. Iets wat ik zeker mee ga nemen en verder in wil groeien.

Ik ben erg dankbaar dat ik onderdeel ben van een grote organisatie als het Leger des Heils die verder kijkt dan de straat, stad en zelfs landsgrenzen. En dankbaar voor de kans die ik heb gekregen om hier mee te mogen lopen en mee te kijken in het hart van de organisatie in Tanzania.

Ook wil ik jou bedanken voor het lezen en mee leven tijdens mijn reis, het deed me goed op de momenten dat ik ver van huis zat. Afgelopen zondag eindigde mijn reis waar die begon. In een kerk op de compound in Dar es Salaam. Nu was ik minder onwennig op de kerkbanken en minder van slag door de gebrokenheid die zichtbaar werd door de kinderen van Matumaini. En voelde ik me er zelfs thuis. Het voelde niet als een vaarwel maar meer als een tot ziens.

Arne o.a.