Wie wint de verkiezingen?

Het volgende verhaal leest als een boek. Niet omdat het zo goed is opgeschreven maar vooral omdat het zo lang duurt. Mocht je daar nou geen zin in hebben, scrol gerust door naar de foto’s. Heb je zin in een spannend verhaal? Ga er dan maar eens goed voor zitten; hier gaan we!

Op donderdagochtend 30 oktober worden we rond 08.00 uur wakker, 06.00 uur Nederlandse tijd. Nieuwsgierig naar de verkiezingsuitslag van thuis, kijken we gelijk op onze telefoon die geen verbinding heeft met het internet. Bij het ontbijt horen we dat het internet is afgesloten vanwege onrust rondom de verkiezingen in Tanzania. Ook laat de ober wat beelden zien van rellen op facebook.

In Tanzania waren op dezelfde dag verkiezingen als bij ons in Nederland. Waar het bij ons moeilijk te voorspellen was stond de uitslag hier van tevoren al vast. Voornamelijk omdat de meeste oppositie was gearresteerd of niet was toegestaan.

Mede hierom waren er in veel steden demonstraties en rellen. Vooral in de Dar es Salaam en in Arusha heerste er veel onrust, Arusha de stad waar wij 50 kilometer vandaan waren en doorheen moesten om bij ons volgende hotel te komen.

Rond 09.00 uur worden we opgehaald voor een rit van ongeveer 150 km. De taxichauffeur vermeld dat het een rit wordt van ongeveer 5 uur, wat wij iets aan de lange kant vinden, zeker omdat we over verharde wegen rijden. Na een uurtje, net voor Arusha vermeldt de chauffeur waarom de rit iets langer duurt; we kunnen niet door Arusha rijden omdat er wegen zijn geblokkeerd en via de buitenwijken is het een stuk makkelijker om op onze bestemming te komen. Terwijl wij net op de offline kaart aan het kijken waren waar we zijn moeten we stoppen omdat de weg is geblokkeerd. Grote stenen midden op de weg en alle winkels zijn dicht. Veel groepen mensen hangen wat rond langs de straten en het geeft een wat drukkende sfeer. Je voelt een spanning zonder dat er iets duidelijk te zien is.

Drie blokkades verder zien we meerdere afgebrande tankstations en uitgebrande auto’s. Ook de ramen van bushokjes zijn vernield en soms helemaal om gegooid. Nu wordt het iets zichtbaarder wat het gespannen gevoel geeft. Weer even later staan groepen mensen te schreeuwen en opzwepende gebaren te maken. Sommige vrachtwagens zijn gestrand en op plekken ligt de weg bezaaid met honderden kapotgeslagen glazen flessen. Enkele auto’s van het leger rijden ons tegemoet en recht naast onze auto worden wat waarschuwingsschoten gelost door de politie. Een manier om de boel te sussen maar voor ons geeft het niet een gevoel dat ze de situatie onder controle hebben.

Na een half uur gereden te hebben in deze situatie lijkt het wat rustiger en rijden we de stad uit. Op dat moment komen ons een paar bussen tegemoet rijden. Het zijn bussen van het leger gevuld met ongeveer 40 soldaten. Het zijn er zeker wel 25, klaar om de orde te herstellen. Even later maken we een plaspauze, die is wel nodig, en rijden we zonder nog meer gekkigheid door naar ons hotel in Moshi. Daar heeft de eigenaar een verbinding met Starlink (waar Elon Musk nog goed voor is) en zien we de verkiezingsuitslag in Nederland. Ook proberen we wat nieuws te vinden over de situatie in Tanzania, maar daar is bijna niets over te vinden.

In een schitterend hotel hebben we een rustige avond met spelletjes en lekker eten, onze toeristen bubbel kan niet verder weg staan van de werkelijkheid 50 kilometer verderop.

De volgende ochtend vertrekken we na een heerlijk ontbijt richting de luchthaven van Kilimanjaro. Daar hebben we een vlucht om 14.30 naar Dar es Salaam. Omdat het een vrij klein vliegveld is hoeven we niet heel vroeg aanwezig te zijn. We hebben gehoord van de taxichauffeur dat er gister geen vluchten konden landen in Dar es Salaam (omdat er demonstranten de luchthaven hadden ingenomen en op de landingsbaan liepen) hierdoor waren wij nog niet zeker van onze vlucht. Eenmaal aangekomen op de luchthaven ziet het er naar uit dat onze vlucht zal gaan en zeggen we gedag tegen onze taxichauffeur. Het is hier niet gebruikelijk om online in te checken dus sluiten we achteraan in rij.

Het is erg druk en er zijn veel mensen die rondhangen in de vertrekhal. Na een 30 minuten in de rij komen we erachter dat de mensen voor ons en achter ons in de rij allemaal verschillende tijden vliegen. De meeste mensen staan nog te wachten op hun vlucht van de vorige dag of de vlucht van die ochtend. Wij houden nu al rekening met een vertraging omdat de rij in dit half uur nog niet korter is geworden. Op het moment dat we inchecken en onze boardingkaart krijgen zou ook onze vlucht gaan en krijgen we te horen dat we rond 21.00 uur vliegen. Nog nooit waren we zo blij met een vertraging. Dit betekende dat we vanavond zouden gaan vliegen en daar waren we niet echt meer vanuit gegaan.

Na veel spelletjes, enkele podcasts en zonder internet hebben we allebei ons boek uit na 6 uur wachten. Rond 21.30 uur krijgen we te horen dat onze vlucht is vertraagd en dat we waarschijnlijk 23.00 uur gaan vliegen. Enkele mensen om ons heen wachten al vanaf gisterochtend op deze vlucht en worden wat wanhopig en ongeduldig maar we hebben geen keus en wachten nog maar wat langer. Rond 23.30 uur krijgen we nog niets te horen en gaan wat mensen verhaal halen, dan horen we via deze mensen dat de vlucht ‘misschien’ komt rond 01.00 uur. Mensen reageren nog iets feller en we moeten weer afwachten. Rond 00.30 uur komt er opeens een vlucht vanuit Kenia en krijgen we te horen dat we gaan boarden. Nog nooit hebben we zo snel een groep van 100 mensen zien opstaan en door een poortje zien lopen. Rond 01.00 uur vliegen we weg richting Zanzibar waar we een tussen stop hebben en 02.30 uur staan we met onze bagage op de luchthaven van Dar es Salaam.

Wat we nog niet hadden vermeld maar in de ochtend al vernomen wel hadden vernomen is dat er een avondklok is ingevoerd in Dar es Salaam, vanwege de demonstraties de avond ervoor. Al snel wordt voor ons duidelijk wat dat precies inhoudt. Wanneer je de luchthaven uitloopt komen er (overal in de wereld) gelijk taxichauffeurs naar je toe gelopen, dat gebeurde nu niet. Dus liepen wij maar naar de stand voor de taxi’s waar vier man op een bankje zat en vriendelijk vroeg waar we naar toe moesten. Na het geven van ons adres zeiden ze dat we pas om 06.00 uur daar heen konden omdat er een avondklok was ingesteld. Na wat door zeuren werd wel duidelijk dat zij ons nergens voor 06.00 uur naar toe zouden rijden en konden we weer een aantal uur gaan zitten wachten. Omdat we toch een poos moesten wachten besloot ik naar de uitgang te lopen waar ik staande werd gehouden door twee soldaten. Met een directe toon moest ik vertellen waar ik vandaan kwam en naar toe moest. Na een kort overleg met zijn collega mocht ik door lopen. Ik was hier super blij mee maar vroeg toch maar even of mijn vriendin en een taxichauffeur ook mee mochten? Wederom na een kort overleg was dit goed.

Terug naar de taxichauffeurs en Linda met dit goede nieuws! Linda was erg opgelucht maar de taxichauffeurs gaven geen krimp. Na 06.00 uur zouden ze pas gaan rijden, eerder niet. Daarop besloten we maar terug te lopen naar de soldaten met onze bagage. Misschien konden we hun verantwoordelijk maken voor ons probleem en dat leek te werken. We moesten gaan zitten langs de kant van de weg en wachten. Na een paar minuten werd er een auto door gelaten vanaf de luchthaven en stopgezet. De agenten leken ze alleen door te laten wanneer ze ons mee namen en dat was geen probleem. Zo zaten we bij een Keniaanse vrouw en haar Tanzaniaanse bestuurder in de auto. De vrouw verbleef twee kilometer van ons hotel en we waren onderweg.

De verlaten stad werd goed gecontroleerd en na 500 meter hadden we de eerste controlepost. We moesten allemaal onze paspoorten laten zien en de kofferbak werd gecontroleerd. We hadden wel acht van dit soort controles voordat we bij ons hotel aankwamen. Bij deze controles moesten we af en toe ook uitstappen en naast de auto wachten. Het werd soms wel wat spannend als er een man met geweer en bivakmuts om je geboortedatum of achternaam vraagt (Na zo’n lange dag ben je toch even bang dat je je achternaam zegt wanneer hij om je voornaam vraagt). Ondertussen hoopte we maar dat er iemand bij ons hotel nog wakker was om midden in de nacht de deur open te doen.

Na een kwartiertje toeteren opende iemand de gate en konden we naar binnen. We waren zo verheugd dat we niet konden slapen ondanks dat het nu al 03.30 uur was en we wel wat slaap konden gebruiken.

Na een heel matig ontbijt besloten we naar de slibway te lopen. Een luxe uitgaansgelegenheid op 15 minuten van ons hotel met winkeltjes en restaurants. Hier was Arne al een paar keer eerder geweest en wist dat daar ook goede koffie was.

Onze eerste taak was om wat geld uit de muur te halen omdat we door onze contanten geld heen waren en we ons hotel moesten betalen met contant geld. Het is fijn om in deze situatie wat geld op zak te hebben omdat veel pinapparaten niet werkten.

Bij de slibway waren niet alleen alle winkels dicht, ook de pinautomaten en de restaurants. We besloten naar de supermarkt te lopen (1,5 kilometer verderop) waarbij we drie pinautomaten passeerden, ook deze waren allemaal gesloten. De vele auto’s en lange rij voor de supermarkt stelde ons niet erg gerust, er kwamen covid herinneringen boven. Van ons laatste briefgeld kochten we wat boodschappen en liepen we terug naar ons hotel waar de manager niet heel blij was dat we niet met contant geld konden betalen. We hadden nog drie uur tot onze vlucht zou gaan en we begonnen wat aan te dringen dat we wel wilden gaan.

Samen met de manager gaan we opzoek naar een pinautomaat. Twee automaten, veel telefoontjes en 50 minuten verder hebben we nog geen resultaat. De reis vanaf hier naar de vluchthaven is nog 30 minuten en onze tijd begint wat te dringen. De voor ons laatste poging is succesvol en we hebben de manager kunnen betalen. Nu nog een taxi. Ook overdag zijn de straten verlaten en rijdt er niets rond. Hierdoor is het niet makkelijk om een taxi naar de luchthaven te vinden. De manager vraagt wat rond op straat en daar is opeens wel een man die ons naar de vluchthaven kan brengen. Een ritje wat normaal rond de €8,- zit betalen we nu €35,- voor maar we hebben weinig zin in harde onderhandelingen. Ook is onze onderhandelingspositie matig gezien onze beperkte opties.

Na wederom zes controleposten, die alle tijd namen voor controle, kwamen we iets gespannen aan op de luchthaven (We stonden nog bij de verkeerde vertrekhal wat het allemaal niet soepeler maakte). Waren we binnen 3 minuten ingecheckt en mochten we door lopen naar de vertrekhal. Er was geen douanecontrole en konden zo gaan zitten in een ruimte die net zo groot is als de wachtruimte bij de huisartsenpraktijk. Eén deur, die regelmatig open stond, verwijderde ons van ons vliegtuig.

Op onze boardingkaart staat een vrije stoelkeuze en al snel wordt duidelijk waarom. We vliegen met een vliegtuigje met 12 zitplaatsen naar Mafia Island. Wanneer we over de landingsbaan naar ons vliegtuig lopen wordt Linda gevraagd mee te lopen naar de voorkant van het vliegtuig. Zonder te weten wat haar nu weer te wachten staat loopt ze gehoorzaam mee, ze mag voorin instappen. Arne stapt tegelijkertijd achterin en Linda mag naast de piloot zitten als Copiloot.

Al snel wordt alle spanning van de laatste twee dagen vergeten en zitten we in een droomvlucht richting een paradijselijk eiland. De contrasten konden de laatste dagen niet groter. Daarnaast is het bijzondere ervaring die doormiddel van dit verslag overzichtelijk terug te lezen is want het is te veel om te kunnen onthouden.